Współczesne obchody Andrzejek zachowały wiele dawnych tradycji, choć zmieniły się formy ich świętowania. Andrzejki to przede wszystkim czas wróżb i wspólnej zabawy, kiedy organizuje się spotkania zarówno w domach, jak i w miejscach publicznych. Dzień Świętego Andrzeja jest w Kościele katolickim świętem poświęconym apostołowi Andrzejowi Pierwszemu Powołanemu, jednak sam w sobie nie wiąże się z tak szerokimi zwyczajami ludowymi.
Zwyczaj ten przywędrował do Polski ze Szkocji, gdzie święty Andrzej jest szczególnie czczony. Dawniej był to ostatni moment zabawy dla młodzieży przed adwentem — czasem zadumy i oczekiwania na Boże Narodzenie. Wróżby wykonywano raczej indywidualnie, bo wierzono, że wtedy lepiej się spełniają.
Święty apostoł Andrzej — pierwszy uczeń Jezusa Chrystusa i brat św. Piotra — jest czczony przez Kościół katolicki 30 listopada.
29 listopada w Towarzystwie Kultury Polskiej „Mała Ojczyzna” w Sercu Polskości na Naddniestrzu, we wsi Słoboda-Raszków, obchodzono to święto w tradycyjny, andrzejkowy sposób. Tego wieczoru członkowie polskiej organizacji oraz uczestnicy zespołu Słobodzianki zebrali się w Domu Polskim.
A co robi się w Andrzejki? Oczywiście — wróży! To najlepszy moment w roku na wszelkiego rodzaju wieszczby. Uczestnicy spotkania wróżyli z gorącego wosku lanego przez dziurkę od klucza i interpretowali powstałe kształty. Wróżono także z ustawiania butów, aby sprawdzić, która z panien pierwsza wyjdzie za mąż — buty przesuwano od ściany w stronę drzwi, krok po kroku, aż do progu. Popularną wróżbą było również papierowe serce: dziewczęta wypisywały na nim męskie imiona, a następnie przebijały serce szpilką od odwrotnej strony. Nie zabrakło też karteczek z życzeniami wrzucanych do naczynia z zimną wodą. Młodsi członkowie wspólnoty cierpliwie czekali, która kartka wypłynie jako pierwsza — jej treść ma spełnić się w nadchodzącym roku.
Dziś młodzież spotyka się głównie po to, by wspólnie spędzić czas i radośnie zakończyć jeden z najbardziej ponurych i melancholijnych miesięcy roku.
Na zakończenie wydarzenia wszyscy zasiedli do świątecznego stołu.
